Vroegah, toen wij thuis woonden, kregen we elk weekend iets in onze schoen. Of later, toen we onszelf daar te groot voor vonden, lag er 's avonds ineens iets in ons bed. Nu oudste Broertje, Zusje en ik op onszelf wonen, gebeurt dat niet meer zo. Ik slaap sowieso niet meer bij mijn ouders. Jongste Broertjes krijgen natuurlijk nog wel elk weekend iets.
Nou had mijn moeder iets leuks gelezen in het AD. Achteraf heb ik het zelf ook ergens gelezen. En blijkbaar dacht ze: laat ik dat doen in plaats van de sinterklaas cadeautjes in de schoen/het bed: een sinterklaaspakket! Daar kwam ik achter toen ik vanavond de auto leende, ik kreeg een tas vol lekkere en fijne spullen in mijn handen gestopt!
Dingen als pannenkoekmix, hagelslag, bruine bonen en een blik gesneden champignons, maar ook een kaars en een bloembol... Het leuke is dat het rood-wit van de verpakkingen ook nog eens heel leuk bij Sinterklaas past ;-) Bij het uitpakken voelde ik me in ieder geval even heel erg rijk, met al dat lekkers! En ik heb in ieder geval een goede voorraad voor als het toch nog eens een strenge winter wordt dit jaar. (Al zal ik gelukkig ook naar buiten komen als er twee meter sneeuw ligt, vanaf mijn balkon, dusz...)
Vanmiddag moest ik terug naar huis vanaf de Uithof. Toen ik daar zat hoorde ik al iemand noemen: he, in Zwolle is er een aanrijding met een persoon. Eenmaal op Utrecht CS aangekomen bleek het bij Veenendaal ook raak, de treinen reden maar tot Driebergen.
Lang verhaal kort, ik ben in de trein naar Driebergen gesprongen en heb in totaal 3 uur gedaan over een reis waar ik normaal 1 uur over doe. Er schijnt nog ergens zo'n aanrijding met persoon geweest te zijn, en omdat ze daardoor niet zeker wisten dat er geen seinstoring was of zo, ging de trein ook nog eens kruipend over alle spoorwegovergangen. Tel daar de extra tijd bij op van het een half uur op de bus wachten terwijl ik normaal al in Veenendaal in had gestapt en met 5 minuten thuis was geweest... en dan nog een lange, lange tijd in de bus zitten. Wel een mooi stuk in de bus, dat moet ik toegeven.
Vandaag ben ik de hele dag op pad geweest. Nou ja, echt op pad niet, maar ik werd wel al om half 8 opgehaald door mijn ouders om naar Schiphol te gaan, waar mijn broertje zou landen.Gisteren is hij vertrokken uit Zambia.
Na anderhalf uur op het vliegveld gingen we, met broertje er deze keer bij, weer terug naar ons dorpje, waar ik gezellig de rest van de dag bij mijn ouders ben geweest. Soms minder gezellig omdat ik voor morgen een boek uit moest hebben. Gelukkig is de rest wel gewend dat ik zit te lezen, zeker als het een leuk boek is als Bridget Jones's Diary. Nou, ik heb hem dus uit gekregen, met gemak, terwijl broertje even bij sliep. Het schijnt niet zo lekker te slapen in een vliegtuig.
Nu ben ik weer thuis, en zit ik lekker onder een fleece-dekentje. Na twee dagen afwezigheid en een nacht tussendoor was mijn appartementje toch aardig afgekoeld.
Moniek, ik heb je foto geleend... hoop dat je het niet erg vindt ;-)
foto van mdkrouwel.blogspot.com
Ja, die ene met dat bruine vesten die paarse sjaal, dat ben ik...
Vandaag hadden we een postcrossing-meeting. Mijn eerste meeting - nou ja, niet mijn eerste meeting whatsoever, maar mijn eerste meeting van dit forum. En wat was het gezellig!
In Amersfoort kwam ik Moniek al tegen. Vervolgens vonden we in Zwolle de rest van de groep. Natuurlijk zijn we druk geweest met het bevolgen van de vele winkels waar ze kaarten verkochten - om andere klanten te horen zuchten: wat is het druk! Ja, vind je het gek, met zo'n 30 kaartjes-verslaafden die elkaar druk de leukste kaarten aanwijzen. Ik ben thuis gekomen met 17 kaarten, en als ik het zo hoorde om me heen valt dat nog mee.
Natuurlijk hebben we ook iets gegeten, en ondertussen verschillende kaartjes beschreven. Ik kan me het eerste kaartje (een zgn. official, waarbij mijn adres getrokken was door het postcrossing systeem) herinneren dat op zo'n meeting geschreven is. Dan krijg je ineens een kaartje waar een hoop postcrossers hun naam op hadden gezet. Zo leuk!
We zijn ook nog even langs het boekenfestijn geweest. Daar heb ik me gelukkig in weten te houden, anders was het de rest van de maand droog brood geworden...
Prachtige muziek, toch?
Ik kwam er eigenlijk weer op omdat op een forum iemand een mooi gedicht plaatste. Iemand anders kwam met een link naar youtube, waar Sean Connery dat gedicht voorlas, met Vangelis op de achtergrond.
Het blijft mooi...
Om dit gedicht ging het:
Ithaka
Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka
wens dat de weg dan lang mag zijn,
vol avonturen, vol ervaringen.
De Kyklopen en de Lastrygonen,
de woedende Poseidon behoef je niet te vrezen,
hen zul je niet ontmoeten op je weg,
wanneer je denken hoog blijft, en verfijnd
De Kyklopen en de Laistrygonen,
de woedende Poseidon zul je niet treffen
wanneer je ze niet in eigen geest meedraagt,
wanneer je geest hun niet gestalte voor je geeft.
Wens dat de weg lang mag zijn.
Dat er veel zomermorgens zullen komen
waarop je, met grote vreugde en genot
zult binnenvaren in onbekende havens,
pleisteren in Phoenicische handelssteden
om daar aantrekkelijke dingen aan te schaffen
van parelmoer, koraal, barnsteen en ebbehout,
ook opwindende geurstoffen van alle soorten,
opwindende geurstoffen zo veel je krijgen kunt;
dat je talrijke steden in Egypte aan zult doen
om veel, heel veel te leren van de wijzen.
Houd Ithaka wel altijd in gedachten.
Daar aan te komen is je doel.
Maar overhaast je reis in geen geval.
't Is beter dat die vele jaren duurt,
zodat je als oude man pas bij het eiland
het anker uitwerpt, rijk aan wat je onderweg verwierf,
zonder te hopen dat Ithaka je rijkdom schenken zal.
Ithaka gaf je de mooie reis.
Was het er niet, dan was je nooit vertrokken,
verder heeft het je niets te bieden meer.
En vind je het er wat pover, Ithaka bedroog je niet.
Zo wijs geworden, met zoveel ervaring, zul je al
begrepen hebben wat Ithaka's beduiden.
Mijn opa had het wel eens over een opname, waar zijn vader op te horen is.
Nou moet je weten dat ik een halve Scheveningse ben. Toen ik klein was, kwam ik nog wel eens op Scheveningen, als mijn overgrootouders jarig waren bijvoorbeeld. Daar werd ik blootgesteld aan het geweldige Scheveningse dialect. En hoewel ik het zelf niet kan spreken, klinkt het nog steeds erg vertrouwd. Op de opname hoor je een paar Scheveningse mannen (waaronder opa dus) praten. En bij mij komen dus gelijk beelden naar boven van verjaardagen, waar bijna iedereen Schevenings met elkaar zat te praten. Een paar vrouwen in dracht bij elkaar... Bij de andere overgrootouders gebeurde het nog wel eens dat ik als klein kleutertje niet mee naar huis wilde, en dan mocht ik bij oma onder haar schort verstoppen.
Nieuwsgierig hoe dat klinkt dan? Hier kan je het horen. Ik droom nog even verder over de tijd dat ik een klein meisje was, die laat op mocht blijven omdat we weer naar Scheveningen gingen.
